Του Δημήτριου Καραγιάννη

‘Αγγελοι ποδοπατημένοι από άρβυλα,
Με χείλη ματωμένα, με παρειές τσαλακωμένες.
Κι όμως οι αγροί λευκό χιονισμένο όνειρο.

Ερπύστριες περνούν επάνω από τα κεραμικά του Πικάσο.
‘Ενας παθιασμένος Στρατός διαρρηγνύει με ξιφολόγχες πίνακες.
Κι όμως οι βερικοκιές αποπνέουν γαλήνη.

Χειροβομβίδες κάνουν κομμάτια ανεξήγητα αγάλματα.
Βιβλιοθήκες σέρνονται στην πυρά μεσαιωνικές μάγισσες.
Κι όμως οι κερασιές στέκουν ασάλευτες.

Στον αέρα πλανιέται μια αίσθηση σπασμένων σβέρκων,
Το νερό είναι κόκκινο από ταξίδια σπλάχνων.
Κι όμως οι παγωμένες αμυγδαλιές ανθίζουν έντονα.

Στους δρόμους καίγονται λόγια αγαπημένων,
Τα σώματα γυμνώνονται, τα μαλλιά θερίζονται.
Κι όμως τα ρυάκια στους αγρούς κελαρύζουν.

Παιδιά κόβονται στα δύο να μην φωνασκούν.
Τα ρόδινα ρούχα τους διακοσμούν τα Δικαστήρια.
Κι όμως ο ουρανός είναι πεντακάθαρος.

Η Νέα Τέχνη εργάζεται πυρετωδώς να εκθέσει τον Πίνακά της.
Η ατμόσφαιρα είναι ενθουσιώδης και Πρωτοποριακή.
Τα Περιπολικά πατούν δυνατά στο στέρνο κάθε αρνητή.

Εκκωφαντικά καλούν από τα μεγάφωνα
Τους θαυμαστές του Νέου Πίνακα στα Εγκαίνια.
Ο Θεός πάλι, τηρεί την απόφασή Του να μην πηγαίνει αμέσως σε εγκαίνια.

Θαυμάσια!