Της Αποστολίας Γκολφινοπούλου

Παλλόμενη σαν ηχώ,   εγώ
     Μια συνείδηση μελοποιημένη σαν είδηση ξένη φιλοξενούμενη
Έχοντας λαξέψει στην ύλη μου
   Σπινθήρες συνείδησης 
        Στιγμές

           Με περιτρέχει μια απάντηση θανάτου
                       σε ερωτήσεις γαλακτούχες σύμπαντος
            που αενάως αναλύονται
                    συριστικά εκτυλισσόμενη η ύπαρξη
              ουροβόρος σαν Κυριακή θεοφόβου
           μα οι ερωτήσεις πληθαίνουν σαν καθρεφτιζόμενες ύαινες
          και δένουν σα πλεξούδα το μέλλον μου
        της κεφαλής τη θανάσιμη ουρά

         Απύθμενες μαργαρίτες,
ζητώ να με οδηγήσετε στον ουρόληκτο μύθο της ύπαρξης
         Ενστερνίστηκα την διπολική σας χειρομαντεία
Το σπασμωδικό σας γυαλοκόπι έφεξε
         Ρευστή τη νομοτέλεια
                    στο θαλασσοτάραχο κούτελο
       σαν υποβρύχιος φεγγίτης
Πλαισιωμένη σαν δαντελωτό τούλι
          στον σχοινοτενή ορίζοντα
μου έταξε απάντηση

Οι ώρες του χρόνου πιτσιλιές
Εκφυλίζονται διαδοχικά σε παρθενογένεση
Και οι βροχοσταγόνες παχουλές
Υπάρξεως έγκυες
Ανακλώντας εγκιβωτισμένους ουρανούς

                Όταν αναπεταρίζουν
Αντιφέγγουν αλήθεια σε ενικές αναλαμπές
           σαν ημερόβια μαργαριτάρια
   απάνω στο βαθυκύανο της αιωνιότητας λήθαργο

Αλλοπρόσαλλες
Όταν καταλαγιάζουν σαν τον γδούπο της κορόνας
Θανατερά καταφάσκουν
Όταν αλλαξοπιστούν σαν την λύτρωση των γραμμάτων
Σιωπούν