Της Ιωάννας Ορφανίδου

Τα φωνήεντα κάθονται στο πάτωμα σαν αποκαμωμένοι στρατιώτες
αναμένοντας διαταγές από μια γραμματική που λιποτάκτησε μέσα στη νύχτα.
Η δασεία γκρεμίστηκε από τη συλλαβή
και κρύφτηκε κάτω απ’ το κρεβάτι παρέα με τις σκόνες και τους φόβους μου.
Αιωρούμενα, αφυδατωμένα σύμφωνα ικετεύουν για βροχή.
Κι εγώ, σαν άλλος Ονήσιλος, όχι στη Σαλαμίνα,
αλλά σε τετράδιο δημοτικού, κρατώ ένα ταπεινό μολύβι αντί για δόρυ
και πάω να αναθεωρήσω.
«Εγκαταλείπω τη συνοχή, εγκαταλείπω τη δομή»,
τη συναίρεση, τον αναδιπλασιασμό, την εσωτερική αύξηση
ακόμα και την έγκλιση τόνου.
Από όλα θα απαγκιστρωθώ…
Πρώτα απ’ τον Αόριστο β΄, τον Παρατατικό, τον Υπερσυντέλικο, τον Παρακείμενο. Ακόμη και από τον ανελέητο Ενεστώτα.
Μόνο τον Μέλλοντα θα κρατήσω, άσπλαχνο πια.
Θα «περισπάσω» προπαραλήγουσες, θα «κυματίσω» τα ε και τα ο
σαν μικρές σημαιούλες σε παρέλαση.
Θα αφήσω τα σύμφωνα να συγκρούονται μόνα τους,
να τρίζουν σαν κερκόπορτες και εγώ θα στέκομαι περήφανα στη μέση της λέξης
χωρίς πανοπλία χωρίς σημεία στίξης.
Τελεία δεν θα ξαναβάλω, οι τελείες δεν είναι παρά μικροί θάνατοι.
Κι εγώ βούλομαι μόνο εκκρεμότητες, μόνο συνειρμούς,
μόνο κόμματα που βαριανασαίνουν
και παρενθέσεις, για να κρύβομαι.
Θα κατεδαφίσω τα άσκοπα θαυμαστικά που φωνάζουν άνευ λόγου και αιτίας.
Και τα ερωτηματικά θα τα λυγίσω απαλά μέχρι να γίνουν κατάφαση.
Οι λέξεις μου πια δεν θα κλίνονται, θα στέκουν αγέρωχες σαν προτομές.
Θα τις απογυμνώσω.
Θα τις ξεντύσω από καταλήξεις να δω τι μας απομένει, όταν φύγει η συνήθεια.
Ίσως μόνο ένας ταλαίπωρος φθόγγος, ίσως μόνο αναστεναγμοί.
Ίσως ή σίγουρα η μοναξιά της συναναστροφής!
Κι αν κάποτε οι χρόνοι και τα ρήματα επιστρέψουν να με εκδικηθούν που τα περιφρόνησα, ίσως τους πω ευχαριστώ.
Όχι για τους κανόνες, μα για τις ρωγμές απ’ όπου έμαθα να ξεγλιστρώ.
Γιατί τώρα που δεν άφησα τίποτα όρθιο, έχω ελευθερωθεί.
Γιατί τώρα γράφω κατά το δοκούν,
χωρίς πτώσεις και χωρίς εκπτώσεις, μόνο με εξαιρέσεις.
Μόνο με έναν Μέλλοντα –σίγουρα όχι συντελεσμένο–
που μου χαράσσει την πορεία, που δεν μεμψιμοιρεί.
Γιατί η προπαραλήγουσά μου, πήρε την περισπωμένη που της άξιζε.
Είμαι πια η αφαιρετική απόλυτος –αυθύπαρκτη προσωπικότητα–
είμαι μονάχα μια λέξη, άγρια, αδέσποτη, χωρίς δεσμά, χωρίς χρόνο και χωρίς έγκλιση.
Μια λέξη χωρίς αύριο, χωρίς χθες, χωρίς καταγωγή, χωρίς κατάληξη, χωρίς αύξηση. Να στέκεται μόνη της στο χαρτί και να καίει!

Επιμέλεια κειμένου: Βάσω Τσακάλου