Της Αφροδίτης Γιώτα

Το βινύλιο συνεχίζει να παίζει στο πικάπ
Το κερί συνεχίζει να τρεμοπαίζει στο τραπέζι
Τα παιδιά συνεχίζουν να παίζουν στην πλατεία
Περαστικοί περπατούν εδώ και εκεί με ή χωρίς σκοπό

Ο ήλιος δεν σταμάτησε να φωτίζει
Τα λουλούδια δεν σταμάτησαν να ομορφαίνουν το δωμάτιο
Η θάλασσα δεν σταμάτησε να κυματίζει 
Ο κόσμος δεν σταμάτησε να προχωρά με ή χωρίς εμπόδια

Εσύ όμως λείπεις
Σταμάτησες να είσαι κοντά μας
Σταμάτησε ο ενεστώτας 
Συνεχίζει ο αόριστος –ο οδυνηρός

Και όμως!
Συνεχίζω να σε κουβαλάω μέσα μου
Είσαι μέρος της «τοπογραφίας μου»!
Είσαι μέρος της ύπαρξής μου.

Δεν σου λέω αντίο.


Επιμέλεια κειμένου: Βάσω Τσακάλου