Της Νάγιας Σερβιτζόγλου

Τι είναι τάχα η αλήθεια;
Αν όχι το ψεγάδι των ψευδών ψευδαισθήσεων
Όχι δεν παίζω με τις λέξεις
Σήμερα είμαι φρόνιμη
Φόρεσα τη σχολική ποδιά μου με τον γιακά της κατάφασης
Γύρω από τον λαιμό μου
Φυσικά και με πνίγει
άνοιξα κρυφά το κουμπάκι πίσω
Το σκέπασα με τα λιτά μαλλιά μου
Πρόφαση η ξεχασμένη κορδέλα
Έχω σταυρώσει τα χέρια υπάκουα μπροστά στον αφαλό μου
Και ακούω την κατήχηση
Ήμουν πάντα καχύποπτη με τους άμβωνες
Αν χρειαστεί να ανέβεις σκάλες για να ακουστείς
Σώπασε
Αλλιώς ή αφελής είσαι ή δυνάστης
Άλλη επιλογή εγώ δεν βλέπω
Τι θα πει αυθαδιάζω;
όχι ολόκληρη
Μονάχα η σκέψη μου
Της έδεσα ένα κορδονάκι και
Την κράτησα λευκό μπαλόνι δίπλα μου
Μα άναρχη και αναρχική όπως φύσει είναι
Γέμισε τα πνευμόνια της υγρό ήλιο
Και όλο ανεβαίνει πιο ψηλά
Ανάλαφρη
Με παρασέρνει μαζί της
Πιάνομαι με τα δυο μου χέρια
Καθώς παρατηρώ με τι ευκολία νικά τη βαρύτητα
Κοιτώ χαμηλά για να φοβηθώ τα ύψη
Μια σχολική ποδιά στο πάτωμα
Με ανοιχτό τον γιακά

Από εκεί φαίνεται δραπετεύουν οι σκέψεις

Επιθυμείς να με κρατήσεις
στο πεδίο της βαρύτητας;
Τότε βάλε στις τσέπες μου βότσαλα
Να γράφουν πάνω τους από ένα ψέμα
Καμία αλήθεια δεν κατάφερε να με κρατήσει

Τι είναι τάχα η αλήθεια; Αν όχι το ψεγάδι των ψευδών ψευδαισθήσεων

Επιμέλεια κειμένου: Βάσω Τσακάλου