Η λυπημένη σελήνη της βροχής

Της Νίκης Χαντζημιχαήλ
~~~
Πάλι απόψε αδιάκοπη βροχή… /
Ό,τι αγγίζω, κι ό,τι αγαπώ /
μες στα ρηχά νερά των αστεριών ποντίζεται! /
Πίσω απ’ το θολό μου τζάμι υπομένω
τον θόρυβο των ρυακιών /
που κυλούν αδέσποτα στα πεζοδρόμια! /
Δύσκολο πολύ να κρατηθεί το τιμόνι, /
καθώς άλλοι μετράνε τις μοίρες /
στο τεταρτημόριο της πυξίδας… /
Εγώ όρθια στην πρύμνη, σιωπηλή κι αθέατη, /
πιστός ακόλουθος στις περιπόλους
μιας λυπημένης σελήνης, /
σαν κοντοστέκει σε τόσες γρίλιες, κατώφλια και παράθυρα /
ν’ απαλύνει τους πόνους των ανθρώπων, /
να σκουντήσει στην πλάτη
όσους έχουν περιπέσει σε λήθαργο, /
να δώσει το πριγκιπικό φιλί στις καλλονές για την αφύπνισή τους /
ή να φωτίζει κάθε τόσο τον γυάλινο λαβύρινθο των ποιητών /
που ’χουν σκαλώσει οι λέξεις τους
στις σκοτεινές γωνιές… /
Μελαγχόλησε κι απόψε η σελήνη /
κι εγώ ξοπίσω της στην άδεια πόλη λαθραίος επισκέπτης, /
ψάχνω τους τάφους των παιδιών
με τα λευκά φορέματα /
μήπως κρυώνουν απόψε, μήπως φοβούνται, /
έτσι κλεισμένα καιρό μες στα μικρά τους φέρετρα… /
Ύστερα στους δικούς μου αγαπημένους νεκρούς που ολοένα ρωτούν /
για πόσο ριγμένες στην κρεμάστρα
οι ατσαλάκωτες ζακέτες τους; /
Λυπημένη μου εσύ σελήνη της βροχής,
πόσες και πόσες νύχτες /
παραβιάζεις τα ρήγματα των μουσείων /
ν’ απεγκλωβίσεις τα αρχαϊκά μειδιάματα των αγαλμάτων, /
ή περιγελάς στων εκκλησιών τα τέμπλα
την υπόσχεση της αιωνιότητας /
κάτω απ’ τα αυστηρά βλέμματα των Αγίων, /
κι ύστερα, μες των ανθρώπων τις αυλές νυχτερινό σεργιάνι /
για της αγάπης τις πολλές λιγοθυμιές… /
αντάμα να μετράμε τα δάκρυα
των χαμένων ερώτων, /
άλλοτε πάλι τους ολοφυρμούς μες στα φιλιά κάτω από τ’ άσπρα γιασεμιά… /
Κι εγώ… γύρω σου περιστρέφομαι άγρυπνη /
μέχρι να φτάσεις, σπασμένος καθρέφτης,
στο δέλτα των ποταμών /
φυλάγοντας μες στο μαλαματένιο φως
το απόσταγμα των ονείρων /
και μες τους σκοτεινούς κρατήρες σου / γεύση από πικραμύγδαλο φρούδων ελπίδων… /
Μη φοβάσαι φεγγάρι μου ολόγιομο… /
Ακοίμητος φρουρός σου θα στέκομαι πάντα, /
να μη λοξοδρομούν αστόχαστα τα όνειρα /
στου ουράνιου θόλου σου τις σκουριασμένες ράγες…
Επιμέλεια κειμένου: Βάσω Τσακάλου
